മനുഷ്യച്ചന്തയിൽ രാവിലെ നല്ല തിരക്കായിരുന്നു. കേരളത്തിലെ ചെറുതും വലുതുമായ പട്ടണങ്ങളിൽ അത് യാഥാർത്ഥ്യമായിട്ട് നാളേറെയായല്ലോ. നഗരഹൃദയത്തിനടുത്തുള്ള വഴിയരികിൽത്തന്നെയാവും മനുഷ്യച്ചന്ത.
പണിക്ക് ആളെ വേണമെങ്കിൽ മനുഷ്യച്ചന്തയിലേക്കു പോകാം. കങ്കാണികളുടെ ലോറിയിൽ കയറാതെ സ്വന്തമായി പണിയെടുക്കാനാഗ്റഹിക്കുന്ന അന്യസംസ്ഥാന തൊഴിലാളികൾ അവിടെ കൂട്ടമായി നിൽപ്പുണ്ടാകും. ആ കൂട്ടത്തിൽ നിന്ന് ഒരു പണിക്കാരനെ വിലപറഞ്ഞ് ഉറപ്പിക്കുക അത്റ ക്ളേശകരമായ ജോലിയല്ല. അങ്ങനെയാണ് വെള്ളൂർക്കുന്നത്തെ ചന്തയിൽ നിന്ന് ഒരു പ്റഭാതത്തിൽ മുജിബുർ റഹ്മാൻ എന്റെ ഒപ്പം കൂടിയത്.
ഒരാഴ്ചത്തെ പണിയുണ്ടാകും. രാവിലെ എട്ടു മണിക്കു വന്നാൽ അഞ്ചര ആറു വരെ പണിയെടുക്കും. ഉച്ചയ്ക്ക് അര മണിക്കൂർ വിശ്റമം. പണിയായുധങ്ങൾ നമ്മൾ നൽകണം. കൂലിക്കുറവിൽ മുജീബ് നൽകുന്നത് അദ്ധ്വാനം മാത്റം. രണ്ടാം ദിവസം തന്നെ മുജീബ് സ്ഥലവുമായി ഇണങ്ങി. ജോലിക്കിടയിൽ സംസാരമൊന്നുമില്ല. വെയിലും മഴയും പ്റശ്നമല്ല. ഒരു യന്ത്റമനുഷ്യനെപ്പോലെ ചലിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും.
താൻ ബംഗാളിയാണെന്നാണ് മുജീബ് പറഞ്ഞത്. കൊൽക്കത്തയിൽ നിന്ന് അകന്നുമാറിയുള്ള റാണാഘട്ടിനടുത്തുള്ള ഒരു ഗ്റാമത്തിന്റെ പേരാണ് അയാൾ പറഞ്ഞത്. ബംഗാളിന്റെ ഭൂമിശാസ്ത്റം നിശ്ചയമില്ലാത്തതിനാൽ അധികമൊന്നും തിരക്കാൻ പോയില്ല. ദുർഗാപൂജ അടുത്തുവരുന്ന സമയമായിരുന്നു. കൂടെയുള്ളവരെല്ലാം രണ്ടാഴ്ച കഴിഞ്ഞ് നാട്ടിൽ പോകും. അവർക്കൊപ്പം പോകണം. അത്റയേ അയാൾ പറഞ്ഞുള്ളൂ.
തന്റെ കുടുംബം ഗ്റാമത്തിലാണെന്ന് ഒരു വൈകുന്നേരം അയാൾ പറഞ്ഞു. മുജീബിനു മാത്റമാണ് ജോലിയുള്ളത്. അച്ഛൻ തുകൽ കന്പനിയിലായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ തീരെ വയ്യ. രണ്ട് അനുജന്മാരുണ്ട്. പഠിക്കാനൊന്നും പോകുന്നില്ല. ജോലിയില്ലാതെ നടക്കുകയാണ്.
മറ്റു തൊഴിലാളികൾക്കൊപ്പം ഒരു വാടകവീട്ടിലെ കുടുസുമുറിയിലാണ് താമസം. മുറിയിൽ പത്തുപേരുണ്ടാകും. ഒരാൾ ഇരുന്നുറു രൂപ മാസവാടക കൊടുക്കണം. ബീഹാർ, ഒഡിഷ, മണിപ്പൂർ തുടങ്ങിയ സംസ്ഥാനങ്ങളിൽനിന്നുള്ളവരും മുറിയിലുണ്ട്. കഷ്ടപ്പാടിന്റെ നാളുകളിൽ അവർ ഒരുമിച്ചു താമസിക്കുന്നു. മുണ്ട് മുറുക്കിയുടുക്കുന്നു. കിട്ടുന്നതെല്ലാം മിച്ചം പിടിക്കുന്നു. മൊബൈൽ ഫോണാണ് ആകെയുള്ള സ്വത്ത്. പക്ഷേ അതിൽ മുജീബ് ആരെയും വിളിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടില്ല. വർഷത്തിൽ ഒരിക്കലാണ് നാട്ടിൽ പോകുന്നത്.
ഞായറാഴ്ചയാണ് അവധി. അന്ന് അന്യസംസ്ഥാനക്കാരുടേതാണ് വഴിയോരം. അവർക്കുവേണ്ടി എത്തുന്ന കച്ചവടക്കാർ, അവർക്കുവേണ്ടി തുറക്കുന്ന ഹോട്ടലുകൾ. എന്തിന്, അന്ന് അവർക്കുവേണ്ടി ഓടുന്ന ബസുകൾ പോലുമുണ്ട്. വഴിയോരത്ത് എല്ലാ സാധനസാമഗ്റികളും സുലഭം. എല്ലാം ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടവയാണെന്നു മാത്റം. വഴിയരികിൽ കിട്ടുന്ന ടീ ഷർട്ടും ജീൻസും പോലും സെക്കൻഡ് ഹാൻഡാണ്.
ഇലക്ട്റോണിക് ഉപകരണങ്ങൾ മുതൽ ഫാനും ഫ്റിഡ്ജും വരെ കിട്ടും ഈ ഞായർ ചന്തകളിൽ. അത് വാങ്ങാൻ ഇടിയാണ്. അവയെല്ലാം വാരിക്കൂട്ടിയാണ് ഇവരെല്ലാം നാട്ടിലേക്കു പോകുന്നത്. റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ ഒരു ഉത്സവത്തിന്റെ ആൾക്കൂട്ടമുണ്ടാകും. അവിടെയുമുണ്ട് മാമൂൽ. അന്യസംസ്ഥാന തൊഴിലാളികളോട് ചില റെയിൽവേ ഉദ്യോഗസ്ഥർ ഇരുന്നൂറു മുതൽ എണ്ണൂറു രൂപവരെ അധികം വാങ്ങും. പൊലീസുകാരിൽ ചിലർക്കുമുണ്ട് പിരിവ്. വണ്ടിയിൽ ആളെ കുത്തിനിറയ്ക്കുന്നതു കണ്ടാൽ വാഗൺ ട്റാജഡിക്കാർ തോറ്റുപോകും. ശ്വാസംവിടാനുള്ള സ്ഥലം പോലുമുണ്ടാകില്ല. ഇരുന്നൂറോ, മുന്നൂറോ പേരുണ്ടാകും ഒരു ബോഗിയിൽ.
പണിതീർത്തു പോകുന്നതിനു തലേന്ന് മുജീബ് ഒരു കാര്യം വെളിപ്പെടുത്തി. താൻ ബംഗാളിയല്ല, ബംഗ്ളാദേശുകാരനാണ്. ജെസോറിനടുത്ത ഒരു ഗ്റാമത്തിൽ നിന്നാണ്. ബംഗാളും ബംഗ്ളാദേശും തമ്മിൽ എന്താണു വ്യത്യാസമെന്ന് മുജീബിന് അത്റ നിശ്ചയമില്ല. ഭാഷയും രീതികളുമെല്ലാം ഒന്നുതന്നെയാണ്.
നാട്ടിൽ പട്ടിണിയായിരുന്ന കാലത്ത് വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപാണ് അബ്ദുള്ളാ ബാബ എന്ന മതപണ്ഡിതനോടൊപ്പം മുജീബും നാട്ടുകാരായ മറ്റു ചില ചെറുപ്പക്കാരും കൊൽക്കത്തയിലെത്തിയത്. അവിടെ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ ജോലി കാണും. കാര്യമായി മിച്ചം പിടിക്കാനാവില്ലെങ്കിലും ജീവിച്ചുപോകാം. ബാക്കി വരുന്നത് വീട്ടിലെത്തിച്ചാൽ അവർക്കും ആശ്വാസമായി.
കേരളത്തിലേക്ക് ആളെ ജോലിക്കയക്കുന്ന മംഗൾദാ എന്നയാളെ പരിചയപ്പെടുത്തിയതും ബാബയാണ്.
നാലു വർഷമായി മുജീബ് വന്നിട്ട്. ഇതിനകം മൂന്നു തവണ നാട്ടിൽ പോയി. കൊൽക്കത്തയിലെ ബാങ്കിലാണ് പണം ഇടുന്നത്. അവിടെ നിന്ന് പണമെടുത്ത് നാട്ടിലേക്കു പോകും. ഗംഗ എന്ന പത്മാ നദിയിലൂടെ തോണിയിലാണ് നാട്ടിലേക്കുള്ള യാത്റ. വലിയ ബാഗും അതിൽനിറയെ സമ്മാനങ്ങളുമായി വരുന്ന മുജീബിനെ കാത്ത് മാതാപിതാക്കളും അനുജന്മാരും ബന്ധുക്കളും ഭാര്യ ശബ്നവും മക്കളുമൊക്കെ കാത്തിരപ്പുണ്ടാകും.
നാലു വർഷം കൊണ്ട് എല്ലാം മെച്ചപ്പെട്ടു. കണ്ടാൽ തിരിഞ്ഞുനോക്കാത്തവർ കുശലം പറയാനും കൂട്ടുകൂടാനും തുടങ്ങി. കൂര ഇരുന്ന സ്ഥാനത്ത് നല്ലൊരു വീടായി. ഭാര്യയുടെ ആധുനിക അടുക്കള ഉപകരണങ്ങൾ കാണാൻ അയൽക്കാർ എത്തിത്തുടങ്ങി. ടിവി ഉണ്ടെങ്കിലും അവിടെ കേബിൾ കണക്ഷനില്ല. മൊബൈൽ ടവറുകൾ ഇനിയും തലപൊക്കിയിട്ടില്ല. ഇപ്പോൾ വീടുനിറയെ ബന്ധുക്കളാണ്.
അടുത്ത വരവിൽ സഹോദരങ്ങളെയും കൊണ്ടുവരും. താൻ മാത്റം ധനികനായാൽ പോരല്ലോ. കേരളത്തിൽ തനിക്കെന്തോ വലിയ ജോലിയാണെന്നാണ് നാട്ടിലെ സംസാരം. കേരളത്തിലുള്ളവരൊക്കെ മടിയന്മാരാണത്റേ. അതുകൊണ്ട് നന്നായി പണിയറിയാവുന്നവർക്ക് വലിയ ഡിമാൻഡാണ്.
ഈ മുജീബിനെ നമ്മൾ അറിയും. നമ്മുടെയെല്ലാം നാട്ടിൽ ഇത്തരം എത്റയോ മുജീബുമാർ വന്നിറങ്ങിയിട്ടുണ്ട് അത്തർ മണവുമായി. മണലാരണ്യങ്ങളിലെ കഷ്ടപ്പാടുകളിൽ നിന്ന് ഇടവേളയെടുത്ത് നാട്ടിലൂടെ ഒന്നു തലപൊക്കി നടക്കാൻ മാത്റം കൊതിച്ച പാവം ഗൾഫുകാർ.
(കേരളകൗമുദി ആഴ്ചപ്പതിപ്പിലെ ‘ ചുറ്റും ചിലത്’ എന്ന കോളം)
പണിക്ക് ആളെ വേണമെങ്കിൽ മനുഷ്യച്ചന്തയിലേക്കു പോകാം. കങ്കാണികളുടെ ലോറിയിൽ കയറാതെ സ്വന്തമായി പണിയെടുക്കാനാഗ്റഹിക്കുന്ന അന്യസംസ്ഥാന തൊഴിലാളികൾ അവിടെ കൂട്ടമായി നിൽപ്പുണ്ടാകും. ആ കൂട്ടത്തിൽ നിന്ന് ഒരു പണിക്കാരനെ വിലപറഞ്ഞ് ഉറപ്പിക്കുക അത്റ ക്ളേശകരമായ ജോലിയല്ല. അങ്ങനെയാണ് വെള്ളൂർക്കുന്നത്തെ ചന്തയിൽ നിന്ന് ഒരു പ്റഭാതത്തിൽ മുജിബുർ റഹ്മാൻ എന്റെ ഒപ്പം കൂടിയത്.
ഒരാഴ്ചത്തെ പണിയുണ്ടാകും. രാവിലെ എട്ടു മണിക്കു വന്നാൽ അഞ്ചര ആറു വരെ പണിയെടുക്കും. ഉച്ചയ്ക്ക് അര മണിക്കൂർ വിശ്റമം. പണിയായുധങ്ങൾ നമ്മൾ നൽകണം. കൂലിക്കുറവിൽ മുജീബ് നൽകുന്നത് അദ്ധ്വാനം മാത്റം. രണ്ടാം ദിവസം തന്നെ മുജീബ് സ്ഥലവുമായി ഇണങ്ങി. ജോലിക്കിടയിൽ സംസാരമൊന്നുമില്ല. വെയിലും മഴയും പ്റശ്നമല്ല. ഒരു യന്ത്റമനുഷ്യനെപ്പോലെ ചലിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും.
താൻ ബംഗാളിയാണെന്നാണ് മുജീബ് പറഞ്ഞത്. കൊൽക്കത്തയിൽ നിന്ന് അകന്നുമാറിയുള്ള റാണാഘട്ടിനടുത്തുള്ള ഒരു ഗ്റാമത്തിന്റെ പേരാണ് അയാൾ പറഞ്ഞത്. ബംഗാളിന്റെ ഭൂമിശാസ്ത്റം നിശ്ചയമില്ലാത്തതിനാൽ അധികമൊന്നും തിരക്കാൻ പോയില്ല. ദുർഗാപൂജ അടുത്തുവരുന്ന സമയമായിരുന്നു. കൂടെയുള്ളവരെല്ലാം രണ്ടാഴ്ച കഴിഞ്ഞ് നാട്ടിൽ പോകും. അവർക്കൊപ്പം പോകണം. അത്റയേ അയാൾ പറഞ്ഞുള്ളൂ.
തന്റെ കുടുംബം ഗ്റാമത്തിലാണെന്ന് ഒരു വൈകുന്നേരം അയാൾ പറഞ്ഞു. മുജീബിനു മാത്റമാണ് ജോലിയുള്ളത്. അച്ഛൻ തുകൽ കന്പനിയിലായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ തീരെ വയ്യ. രണ്ട് അനുജന്മാരുണ്ട്. പഠിക്കാനൊന്നും പോകുന്നില്ല. ജോലിയില്ലാതെ നടക്കുകയാണ്.
മറ്റു തൊഴിലാളികൾക്കൊപ്പം ഒരു വാടകവീട്ടിലെ കുടുസുമുറിയിലാണ് താമസം. മുറിയിൽ പത്തുപേരുണ്ടാകും. ഒരാൾ ഇരുന്നുറു രൂപ മാസവാടക കൊടുക്കണം. ബീഹാർ, ഒഡിഷ, മണിപ്പൂർ തുടങ്ങിയ സംസ്ഥാനങ്ങളിൽനിന്നുള്ളവരും മുറിയിലുണ്ട്. കഷ്ടപ്പാടിന്റെ നാളുകളിൽ അവർ ഒരുമിച്ചു താമസിക്കുന്നു. മുണ്ട് മുറുക്കിയുടുക്കുന്നു. കിട്ടുന്നതെല്ലാം മിച്ചം പിടിക്കുന്നു. മൊബൈൽ ഫോണാണ് ആകെയുള്ള സ്വത്ത്. പക്ഷേ അതിൽ മുജീബ് ആരെയും വിളിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടില്ല. വർഷത്തിൽ ഒരിക്കലാണ് നാട്ടിൽ പോകുന്നത്.
ഞായറാഴ്ചയാണ് അവധി. അന്ന് അന്യസംസ്ഥാനക്കാരുടേതാണ് വഴിയോരം. അവർക്കുവേണ്ടി എത്തുന്ന കച്ചവടക്കാർ, അവർക്കുവേണ്ടി തുറക്കുന്ന ഹോട്ടലുകൾ. എന്തിന്, അന്ന് അവർക്കുവേണ്ടി ഓടുന്ന ബസുകൾ പോലുമുണ്ട്. വഴിയോരത്ത് എല്ലാ സാധനസാമഗ്റികളും സുലഭം. എല്ലാം ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടവയാണെന്നു മാത്റം. വഴിയരികിൽ കിട്ടുന്ന ടീ ഷർട്ടും ജീൻസും പോലും സെക്കൻഡ് ഹാൻഡാണ്.
ഇലക്ട്റോണിക് ഉപകരണങ്ങൾ മുതൽ ഫാനും ഫ്റിഡ്ജും വരെ കിട്ടും ഈ ഞായർ ചന്തകളിൽ. അത് വാങ്ങാൻ ഇടിയാണ്. അവയെല്ലാം വാരിക്കൂട്ടിയാണ് ഇവരെല്ലാം നാട്ടിലേക്കു പോകുന്നത്. റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ ഒരു ഉത്സവത്തിന്റെ ആൾക്കൂട്ടമുണ്ടാകും. അവിടെയുമുണ്ട് മാമൂൽ. അന്യസംസ്ഥാന തൊഴിലാളികളോട് ചില റെയിൽവേ ഉദ്യോഗസ്ഥർ ഇരുന്നൂറു മുതൽ എണ്ണൂറു രൂപവരെ അധികം വാങ്ങും. പൊലീസുകാരിൽ ചിലർക്കുമുണ്ട് പിരിവ്. വണ്ടിയിൽ ആളെ കുത്തിനിറയ്ക്കുന്നതു കണ്ടാൽ വാഗൺ ട്റാജഡിക്കാർ തോറ്റുപോകും. ശ്വാസംവിടാനുള്ള സ്ഥലം പോലുമുണ്ടാകില്ല. ഇരുന്നൂറോ, മുന്നൂറോ പേരുണ്ടാകും ഒരു ബോഗിയിൽ.
പണിതീർത്തു പോകുന്നതിനു തലേന്ന് മുജീബ് ഒരു കാര്യം വെളിപ്പെടുത്തി. താൻ ബംഗാളിയല്ല, ബംഗ്ളാദേശുകാരനാണ്. ജെസോറിനടുത്ത ഒരു ഗ്റാമത്തിൽ നിന്നാണ്. ബംഗാളും ബംഗ്ളാദേശും തമ്മിൽ എന്താണു വ്യത്യാസമെന്ന് മുജീബിന് അത്റ നിശ്ചയമില്ല. ഭാഷയും രീതികളുമെല്ലാം ഒന്നുതന്നെയാണ്.
നാട്ടിൽ പട്ടിണിയായിരുന്ന കാലത്ത് വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപാണ് അബ്ദുള്ളാ ബാബ എന്ന മതപണ്ഡിതനോടൊപ്പം മുജീബും നാട്ടുകാരായ മറ്റു ചില ചെറുപ്പക്കാരും കൊൽക്കത്തയിലെത്തിയത്. അവിടെ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ ജോലി കാണും. കാര്യമായി മിച്ചം പിടിക്കാനാവില്ലെങ്കിലും ജീവിച്ചുപോകാം. ബാക്കി വരുന്നത് വീട്ടിലെത്തിച്ചാൽ അവർക്കും ആശ്വാസമായി.
കേരളത്തിലേക്ക് ആളെ ജോലിക്കയക്കുന്ന മംഗൾദാ എന്നയാളെ പരിചയപ്പെടുത്തിയതും ബാബയാണ്.
‘‘അവിടെ പോയാൽ നിന്റെ കഷ്ടപ്പാടുകളൊക്കെ തീരും. നീ ധനികനാകും. അന്ന് ഈ പാവം ബാബയെ മറക്കാതിരുന്നാൽ മതി’’. യാത്റയാക്കുന്പോൾ ബാബ അങ്ങനെയാണു പറഞ്ഞത്. ബംഗ്ളാദേശി എന്ന വാക്ക് ഉപയോഗിക്കരുതെന്ന് മംഗൾദായാണ് പറഞ്ഞത്. ‘‘ആരു ചോദിച്ചാലും കൊൽക്കത്തക്കാരനാണെന്നേ പറയാവൂ. പിന്നെ വരുന്പോഴെല്ലാം എനിക്ക് രണ്ടായിരം രൂപ തരണം. നിന്നെ അയക്കുന്നതിന്റെ കടമാണ്’’.‘‘രണ്ടായിരം രൂപയോ?’’ മുജീബ് കണ്ണുമിഴിച്ചു. അത്റ വലിയ ഒരു സംഖ്യ ജീവിതത്തിൽ കണ്ടിട്ടുകൂടിയില്ല. എങ്കിലും മംഗൾദാ പറഞ്ഞ കടലാസിൽ ഒപ്പിട്ടു കൊടുത്തു. പത്തായിരം പേരെയെങ്കിലും മംഗൾദാ അയച്ചിട്ടുണ്ടെന്നാണ് മുജീബ് പറഞ്ഞത്.
നാലു വർഷമായി മുജീബ് വന്നിട്ട്. ഇതിനകം മൂന്നു തവണ നാട്ടിൽ പോയി. കൊൽക്കത്തയിലെ ബാങ്കിലാണ് പണം ഇടുന്നത്. അവിടെ നിന്ന് പണമെടുത്ത് നാട്ടിലേക്കു പോകും. ഗംഗ എന്ന പത്മാ നദിയിലൂടെ തോണിയിലാണ് നാട്ടിലേക്കുള്ള യാത്റ. വലിയ ബാഗും അതിൽനിറയെ സമ്മാനങ്ങളുമായി വരുന്ന മുജീബിനെ കാത്ത് മാതാപിതാക്കളും അനുജന്മാരും ബന്ധുക്കളും ഭാര്യ ശബ്നവും മക്കളുമൊക്കെ കാത്തിരപ്പുണ്ടാകും.
നാലു വർഷം കൊണ്ട് എല്ലാം മെച്ചപ്പെട്ടു. കണ്ടാൽ തിരിഞ്ഞുനോക്കാത്തവർ കുശലം പറയാനും കൂട്ടുകൂടാനും തുടങ്ങി. കൂര ഇരുന്ന സ്ഥാനത്ത് നല്ലൊരു വീടായി. ഭാര്യയുടെ ആധുനിക അടുക്കള ഉപകരണങ്ങൾ കാണാൻ അയൽക്കാർ എത്തിത്തുടങ്ങി. ടിവി ഉണ്ടെങ്കിലും അവിടെ കേബിൾ കണക്ഷനില്ല. മൊബൈൽ ടവറുകൾ ഇനിയും തലപൊക്കിയിട്ടില്ല. ഇപ്പോൾ വീടുനിറയെ ബന്ധുക്കളാണ്.
അടുത്ത വരവിൽ സഹോദരങ്ങളെയും കൊണ്ടുവരും. താൻ മാത്റം ധനികനായാൽ പോരല്ലോ. കേരളത്തിൽ തനിക്കെന്തോ വലിയ ജോലിയാണെന്നാണ് നാട്ടിലെ സംസാരം. കേരളത്തിലുള്ളവരൊക്കെ മടിയന്മാരാണത്റേ. അതുകൊണ്ട് നന്നായി പണിയറിയാവുന്നവർക്ക് വലിയ ഡിമാൻഡാണ്.
ഈ മുജീബിനെ നമ്മൾ അറിയും. നമ്മുടെയെല്ലാം നാട്ടിൽ ഇത്തരം എത്റയോ മുജീബുമാർ വന്നിറങ്ങിയിട്ടുണ്ട് അത്തർ മണവുമായി. മണലാരണ്യങ്ങളിലെ കഷ്ടപ്പാടുകളിൽ നിന്ന് ഇടവേളയെടുത്ത് നാട്ടിലൂടെ ഒന്നു തലപൊക്കി നടക്കാൻ മാത്റം കൊതിച്ച പാവം ഗൾഫുകാർ.
(കേരളകൗമുദി ആഴ്ചപ്പതിപ്പിലെ ‘ ചുറ്റും ചിലത്’ എന്ന കോളം)
No comments:
Post a Comment