മറക്കരുത്,​ ഈ ജീവിതത്തെ സ്​നേഹിക്കാൻ

എ​ത്റ​യോ വ​ർ​ഷ​ങ്ങ​ൾ​ക്കു ശേ​ഷ​മാ​ണ് അ​വർ വീ​ണ്ടും ക​ണ്ടു​മു​ട്ടി​യ​ത്. ജോൺ മാ​ത്യു​വും ദാ​മോ​ദ​ര​പ്പ​ണി​ക്ക​രും. പെ​രി​യാ​റി​ന്റെ തീ​ര​ത്തു​ള്ള ഒ​രു വൃ​ദ്ധ​സ​ദ​ന​മാ​ണ് ഇ​രു​വ​രെ​യും കൂ​ട്ടി​യോ​ജി​പ്പി​ച്ച​ത്. എ​റ​ണാ​കു​ളം മ​ഹാ​രാ​ജാ​സ് കോ​ളേ​ജിൽ പ​ഠി​ച്ചി​രു​ന്ന​പ്പോൾ ഇ​രു​വ​രും ഹോ​സ്റ്റ​ലിൽ ഒ​രു​മി​ച്ചാ​യി​രു​ന്നു. ഉ​റ്റ സു​ഹൃ​ത്തു​ക്ക​ൾ. ഒ​രേ ബാ​ച്ചു​കാ​ർ.

കേ​ര​ള​ത്തി​ലെ വൃ​ദ്ധ​സ​ദ​ന​ങ്ങ​ൾ​ക്ക് ഈ​റ​ന​ണി​ഞ്ഞ ക​ഥ​ക​ളേ അ​ധി​ക​വും പ​റ​യാ​നു​ള്ളൂ. അ​തി​നാൽ അ​ന്തേ​വാ​സി​ക​ളോ​ട് വ്യ​ക്തി​പ​ര​മായ കാ​ര്യ​ങ്ങൾ ചോ​ദി​ക്കു​ന്ന​ത് പ​ര​മാ​വ​ധി ഒ​ഴി​വാ​ക്കു​ക​യാ​ണു പ​തി​വ്. ബ​ന്ധ​ങ്ങ​ളു​ടെ പ​വി​ത്റത ന​ഷ്​​ട​പ്പെ​ടു​ത്തു​ന്ന ക്റൂ​രത നി​റ​ഞ്ഞ ക​ഥ​ക​ളാ​വും പ​ല​ർ​ക്കും പ​റ​യാ​നു​ണ്ടാ​വു​ക. മാ​താ​പി​താ​ക്ക​ളും മ​ക്ക​ളും ത​മ്മി​ലു​ള്ള അ​ക​ലം ഏ​ത​റ്റം​വ​രെ പോ​കു​മെ​ന്ന​തി​നും പല ജീ​വി​ത​ങ്ങ​ളും സാ​ക്ഷ്യം പ​റ​യും. തി​ക്ത​മായ ഓ​ർ​മ്മ​ക്കൂ​ന്പാ​ര​മാ​ണ് അ​തി​നാൽ മി​ക്ക വൃ​ദ്ധ സ​ദ​ന​ങ്ങ​ളും.

വൃ​ദ്ധ​സ​ദ​ന​ത്തി​ലെ ഏ​കാ​ന്ത ജീ​വി​തം സ്വ​യം തെ​ര​ഞ്ഞെ​ടു​ക്കു​ന്ന​വ​രു​ണ്ട്. മ​ക്കൾ വി​ദേ​ശ​ത്തു​ള്ള​വ​ർ,​ ജീ​വി​ത​പ​ങ്കാ​ളി ന​ഷ്​​ട​മാ​യ​വ​ർ,​ ആ​രെ​യും ബു​ദ്ധി​മു​ട്ടി​ക്കാ​തെ ക​ഴി​യാ​മെ​ന്നു വി​ചാ​രി​ക്കു​ന്ന​വ​ർ. പ​ഴ​യൊ​രു വാ​ന​പ്റ​സ്ഥ മാ​തൃ​ക​യെ​ന്ന്‌ വി​ശേ​ഷി​പ്പി​ക്കാം ഇ​തി​നെ.

എ​ന്നാൽ ജോൺ മാ​ത്യു​വോ,​ ദാ​മോ​ദ​ര​പ്പ​ണി​ക്ക​രോ അ​ങ്ങ​നെ എ​ത്തി​പ്പെ​ട്ട​വ​രാ​യി​രു​ന്നി​ല്ലെ​ന്ന് അ​വ​രോ​ടു സം​സാ​രി​ച്ച​പ്പോൾ മ​ന​സി​ലാ​യി. ജോൺ മാ​ത്യു സി​വിൽ എ​ൻ​ജി​നി​യ​റാ​യി​രു​ന്നു. പ​ണി​ക്കർ കേ​ന്ദ്റ​സ​ർ​ക്കാർ ഉ​ദ്യോ​ഗ​സ്ഥ​നും. ജോ​ലി​യു​മാ​യി ജോൺ മാ​ത്യു ബാം​ഗ്ളൂ​രിൽ ഉ​റ​ച്ചു. റാ​ന്നി​യിൽ നി​ന്നു ബാം​ഗ്ളൂ​രിൽ താ​മ​സ​മാ​ക്കിയ ഒ​രു കു​ടും​ബ​ത്തി​ലെ പെ​ൺ​കു​ട്ടി​യെ വി​വാ​ഹം ക​ഴി​ച്ചു. ര​ണ്ട് ആ​ൺ​മ​ക്ക​ളാ​ണ്. ഇ​രു​വ​രെ​യും ന​ല്ല രീ​തി​യിൽ പ​ഠി​പ്പി​ച്ചു. എ​ട്ടു വ​ർ​ഷം മു​ൻ​പ് ഭാ​ര്യ മ​രി​ച്ചു. മ​ക്കൾ ബാം​ഗ്ളൂ​രിൽ ഐ.​ടി മേ​ഖ​ല​യിൽ മു​ന്തിയ ജോ​ലി​യി​ലാ​ണ്.

‘‘ എ​ന്റെ മ​ക്ക​ളെ കു​റ്റം പ​റ​യാ​നാ​വി​ല്ല. കു​റ്റം എ​ന്റേ​താ​ണ്. ഞാൻ സ്നേ​ഹം ഉ​ള്ളി​ലൊ​തു​ക്കി. സ്​​നേ​ഹം ഒ​രി​ക്ക​ലും പ്റ​ക​ടി​പ്പി​ച്ചി​ല്ല. അ​വ​രെ​ന്നെ പേ​ടി​യോ​ടെ​യാ​ണ് ക​ണ്ട​ത്. അ​തു​കൊ​ണ്ട് ഉ​ള്ളിൽ അ​ക​ൽ​ച്ച​യു​ണ്ടാ​യി കാ​ണ​ണം. ര​ണ്ടു പേ​രും വി​വാ​ഹം ക​ഴി​ഞ്ഞ്  വേ​റെ താ​മ​സ​മാ​യി. ഞാൻ ഒ​റ്റ​യ്​​ക്കും. ഞാൻ മാ​ത്റ​മേ​യു​ള്ള​ല്ലോ എ​ന്ന​വർ ചി​ന്തി​ച്ചി​ല്ല. മൂ​ന്നു മാ​സം കൂ​ടി ഞാ​ന​വി​ടെ താ​മ​സി​ച്ചു. പി​ന്നെ വി​ചാ​രി​ച്ചു നാ​ട്ടി​ലേ​ക്കു പോ​രാ​മെ​ന്ന്. ബ​ന്ധു​ക്ക​ളു​ണ്ട്. പ​ക്ഷേ അ​വ​രു​മാ​യി കാ​ര്യ​മായ ബ​ന്ധ​മി​ല്ല. എ​വി​ടെ​യെ​ങ്കി​ലും വ​ച്ച് വ​ല്ല​പ്പോ​ഴും അ​വ​രി​ലാ​രെ​യെ​ങ്കി​ലും കാ​ണും. പി​ന്നെ ഈ ജീ​വി​ത​വു​മാ​യി ഇ​ണ​ങ്ങി. ആ​രു​ടെ​യും ശ​ല്യ​മി​ല്ലാ​തെ​യും ആ​ർ​ക്കും ശ​ല്യ​മാ​കാ​തെ​യും പു​സ്​​ത​കം വാ​യി​ച്ചു സ​മ​യം ക​ഴി​ക്കും. എ​ന്നെ വേ​ണ്ടാ​ത്ത​വ​രെ എ​നി​ക്കും വേ​ണ്ട. ഇ​ങ്ങ​നെ തീ​ര​ട്ടെ ഇ​നി​യു​ള്ള ജീ​വി​തം.​’’

ജോൺ മാ​ത്യു മു​റി​ക്കു​ള്ളിൽ ഒ​തു​ങ്ങു​ന്നു. ആ​കെ മ​ന​സു തു​റ​ക്കു​ന്ന​ത് പ​ണി​ക്ക​രോ​ടു മാ​ത്റം. പ​ണി​ക്ക​രു​ടെ ക​ഥ​യും വ്യ​ത്യ​സ്​​ത​മ​ല്ല. കേ​ന്ദ്റ സ​ർ​വീ​സാ​യ​തു​കൊ​ണ്ട് രാ​ജ്യ​ത്തി​ന്റെ പല ഭാ​ഗ​ങ്ങ​ളി​ലും ജോ​ലി ചെ​യ്​​തു. മ​ക​നും മ​ക​ളു​മാ​ണു​ള്ള​ത്. മ​കൻ ഗ്വാ​ളി​യ​റിൽ കു​ടും​ബ​മാ​യി താ​മ​സി​ക്കു​ന്നു. മ​കൾ ഭ​ർ​ത്താ​വി​നൊ​പ്പം ഡ​ൽ​ഹി​ക്ക​ടു​ത്ത് നോ​യ്ഡ​യി​ലാ​ണ്. ഭാ​ര്യ ര​ത്നം മ​ക​ളോ​ടൊ​പ്പം. പ​ണി​ക്കർ കു​റ​ച്ചു​കാ​ലം മ​ക​നോ​ടൊ​പ്പ​മാ​യി​രു​ന്നു. പി​ന്നെ മ​രു​മ​ക​ളു​ടെ കു​ത്തു​വാ​ക്കു​കൾ സ​ഹി​ക്കാ​താ​യ​പ്പോൾ നാ​ട്ടി​ലേ​ക്കു പോ​ന്ന​താ​ണ്. എ​ത്തി​പ്പെ​ട്ട​ത് ഇ​വി​ടെ​യും.

‘‘ അ​പ്പോൾ അ​വ​രോ​ടൊ​ക്കെ പി​ണ​ങ്ങി​പ്പോ​ന്ന​താ​ണോ​?​’’

‘‘അ​ങ്ങ​നെ തോ​ന്നു​ന്നു​ണ്ട് അ​ല്ലേ? പ​ക്ഷേ അ​ല്ല. അ​വ​രു​ടെ ബു​ദ്ധി​മു​ട്ട് വേ​റെ​യാ​രു മ​ന​സി​ലാ​ക്കാ​നാ​ണ്? ത​ത്കാ​ലം ആ​രോ​ഗ്യ​ത്തി​നു കു​ഴ​പ്പ​മി​ല്ല. ചെ​യ്യാൻ പല കാ​ര്യ​ങ്ങൾ ഇ​വി​ടെ​യു​മു​ണ്ട​ല്ലോ​’’

‘‘ഉ​ണ്ട്,​ ഉ​ണ്ട്,​ ഇ​വ​നു വ​ട്ടാ​ണ്’’ ജോൺ മാ​ത്യു ഇ​ട​യ്​​ക്കു ക​യ​റി. ‘‘ രാ​വി​ലെ ഇ​റ​ങ്ങും മ​റ്റു​ള്ള​വ​രെ സ​ഹാ​യി​ക്കാ​നെ​ന്നു പ​റ​ഞ്ഞ്. ഇ​പ്പോൾ എ​ല്ലാ​വ​ർ​ക്കും കാ​ര്യ​മാ​ണ്. നാ​ളെ അ​വ​രും ത​ള്ളി​ക്ക​ള​യും. സ്വ​ന്തം ഭാ​ര്യ​യ്​​ക്കും മ​ക്ക​ൾ​ക്കും വേ​ണ്ടെ​ന്നു വ​യ്​​ക്കാ​മെ​ങ്കി​ലാ​ണോ നാ​ട്ടു​കാ​ർ​?​​​’’

പ​ണി​ക്കർ ചി​രി​ച്ച​ത​ല്ലാ​തെ മ​റ്റൊ​ന്നും പ​റ​ഞ്ഞി​ല്ല. ക​ന്യാ​സ്​​ത്റീ​കൾ ന​ട​ത്തു​ന്ന സ്വ​യം തൊ​ഴിൽ യൂ​ണി​റ്റും അ​നാ​ഥാ​ല​യ​വും അ​ടു​ത്തു​ണ്ട്. എ​ച്ച്.​ഐ.​വി രോ​ഗ​ബാ​ധി​ത​രു​ടെ പു​ന​ര​ധി​വാസ കേ​ന്ദ്റ​മു​ണ്ട്. അ​വി​ടെ​യൊ​ക്കെ റി​സോ​ഴ്സ് പേ​ഴ്സ​ണാ​യി പോ​കു​ന്നു​ണ്ട് പ​ണി​ക്ക​ർ. കു​റേ സ​മ​യം അ​വി​ടെ ചെ​ല​വ​ഴി​ക്കും. അ​റി​യാ​വു​ന്ന കാ​ര്യ​ങ്ങൾ കു​ട്ടി​ക​ൾ​ക്കു പ​റ​ഞ്ഞു കൊ​ടു​ക്കു​ന്നു. അ​വ​ർ​ക്ക് ആ​ത​്മ​ധൈ​ര്യം പ​ക​ർ​ന്നു ന​ൽ​കു​ന്നു. ചി​ല​ർ​ക്കൊ​ക്ക പ​രി​ച​യ​ക്കാർ മു​ഖേന ചെ​റിയ ജോ​ലി​യും ശ​രി​യാ​ക്കി കൊ​ടു​ത്തി​ട്ടു​ണ്ട്. വൃ​ദ്ധ​സ​ദ​ന​ത്തി​ന്റെ പ​രി​പാ​ടി​ക​ളി​ലും ഉ​ഷാ​റാ​ണ്.

ദി​വ​സ​ങ്ങൾ ക​ഴി​ഞ്ഞി​ട്ടും ഈ ര​ണ്ട് അ​ന്തേ​വാ​സി​ക​ളും മ​ന​സിൽ നി​ന്ന് മാ​ഞ്ഞി​ല്ല. മ​നു​ഷ്യ​ന് ക​ട​ന്നു​പോ​കേ​ണ്ടി വ​രു​ന്ന പ​രീ​ക്ഷണ ഘ​ട്ട​ങ്ങ​ളു​ടെ അ​ന്ത​മി​ല്ലാ​യ്​മ ഇ​രു​വ​രും ഓ​ർ​മ്മി​പ്പി​ച്ചു. നാ​ളെ എ​ന്താ​ണ് ഓ​രോ​രു​ത്ത​ർ​ക്കും ക​രു​തി​വ​ച്ചി​ട്ടു​ള്ള​ത് എ​ന്ന് ആ​ർ​ക്കു​മ​റി​യി​ല്ല. പ​ക്ഷേ വി​പ​രീത സാ​ഹ​ച​ര്യ​ങ്ങ​ളി​ലും മ​ന​സു ത​ള​രാൻ അ​നു​വ​ദി​ക്കാ​തെ പി​ടി​ച്ചു​നി​ൽ​ക്കു​ന്ന​വർ ജീ​വി​ത​ത്തി​ന് പു​തിയ അ​ർ​ത്ഥം ക​ണ്ടെ​ത്തും. അ​തി​ലൂ​ടെ സ​മാ​ധാ​ന​വും.

ജോൺ മാ​ത്യു​വി​ന് അ​ട​ച്ചി​ട്ട മു​റി​യി​ലി​രു​ന്ന് പു​സ്ത​ക​ങ്ങൾ വാ​യി​ച്ചു​ത​ള്ളാം. പ​ക്ഷേ വാ​യ​ന​യി​ലൂ​ടെ ല​ഭി​ക്കേ​ണ്ട​ത് ഹൃ​ദയ വി​ശാ​ല​ത​യും ഉ​ൾ​ക്കാ​ഴ്​​ച​യു​മാ​ണ്. അ​തി​ന് ആ വാ​യന സ​ഹാ​യി​ക്കാ​ത്തി​ട​ത്തോ​ളം കാ​ലം മു​റി​ക്കൊ​പ്പം സ്വ​ന്തം മ​ന​സി​ന്റെ വാ​താ​യ​ന​ങ്ങ​ളും കൊ​ട്ടി​യ​ട​യ്​​ക്കാ​നേ അ​ദ്ദേ​ഹ​ത്തി​നു സാ​ധി​ക്കൂ.

മ​ക്കൾ ഒ​രി​ക്ക​ലും ത​ന്നെ തേ​ടി​വ​രി​ല്ലെ​ന്ന് ജോൺ മാ​ത്യു ക​രു​തു​ന്നു. വ​ന്നാൽ ത​ന്നെ അ​വ​ർ​ക്ക് മു​ഖം കൊ​ടു​ക്കി​ല്ല. സം​സാ​രി​ക്കേ​ണ്ടി​ വ​ന്നാൽ പോ​ലും ഉ​പ​ചാ​ര​വാ​ക്കു​കൾ മാ​ത്റം. സ്​​നേ​ഹം പു​റ​ത്തു കാ​ണി​ക്കാ​ത്ത​തു മാ​ത്റ​മ​ല്ല,​ അ​ദ്ദേ​ഹ​ത്തി​ന്റെ പ്റ​ശ്​​നം. സ്​​നേ​ഹം ഇ​ല്ലാ​ത്ത​തു കൂ​ടി​യാ​ണ്. ചു​റ്റു​മു​ള്ള എ​ല്ലാ​വ​രെ​യും സം​ശ​യ​വും അ​വി​ശ്വാ​സ​വു​മാ​ണ്. അ​ത് ത​ന്നി​ലു​ള്ള അ​വി​ശ്വാ​സം കൂ​ടി​യാ​ണ് എ​ന്നു പ​റ​യു​ന്ന​താ​വും കൂ​ടു​തൽ ശ​രി.

പ​ണി​ക്ക​രാ​ക​ട്ടെ,​ അ​നു​ഭ​വ​ങ്ങ​ളെ​ല്ലാം ക​യ്​​പേ​റി​യ​താ​യി​ട്ടും പി​ന്നെ​യും പ​രീ​ക്ഷ​ണ​ങ്ങ​ൾ​ക്കു ത​യ്യാ​റാ​ണ്. ഉ​റ്റ​വ​ർ​ക്കു വേ​ണ്ട​ങ്കി​ലും ത​ന്നിൽ നി​ന്ന് ആ​ർ​ക്കെ​ങ്കി​ലും പ്റ​യോ​ജ​നം ല​ഭി​ക്ക​ണ​മെ​ന്ന് ചി​ന്തി​ക്കു​ന്നു. ത​നി​ക്ക് വേ​ദ​ന​കൾ സ​മ്മാ​നി​ച്ച​വ​രോ​ടും കാ​ര്യ​മായ വി​ദ്വേ​ഷം പു​ല​ർ​ത്തു​ന്നി​ല്ല. അ​വ​രു​ടെ ഭാ​ഗം ഉ​ൾ​ക്കൊ​ള്ള​നും ഒ​രു പ​രി​ധി​വ​രെ ഒ​രു​ക്ക​മാ​ണ്.

ഭാ​ര്യ​യെ കു​റി​ച്ചു ചോ​ദി​ച്ച​പ്പോൾ പ​ണി​ക്കർ പ​റ​ഞ്ഞ​ത് ഇ​ങ്ങ​നെ:

 ‘‘ എ​ന്നോ​ട് സ്​​നേ​ഹ​മി​ല്ലാ​ത്ത​തു കൊ​ണ്ടാ​വി​ല്ല. മ​കൾ വി​ളി​ക്കു​ന്നു. അ​വ​ൾ​ക്ക് കു​ഞ്ഞു​ങ്ങൾ മൂ​ന്നാ​ണ്. അ​ന്യ​നാ​ട​ല്ലേ. അ​വി​ടെ കു​റ്റു​ങ്ങ​ളെ വ​ള​ർ​ത്തുക ബു​ദ്ധി​മു​ട്ടാ​ണ്. ര​ത്ന​ത്തി​നാ​ണെ​ങ്കിൽ വേ​റെ ഒ​ന്നും അ​റി​യു​ക​യു​മി​ല്ല. കൊ​ച്ചു​വീ​ട് ആ​യ​തു​കൊ​ണ്ട് ഞാൻ കൂ​ടി താ​മ​സി​ച്ചാൽ ബു​ദ്ധി​മു​ട്ടാ​കും. ന​മ്മ​ള​ത് മ​ന​സി​ലാ​ക്കേ​ണ്ടേ​?​’’

ജോൺ മാ​ത്യു ഇ​ന്ന​ലെ​ക​ളിൽ ജീ​വി​ക്കു​ന്നു; പ​ണി​ക്കർ ഇ​ന്നി​ലും. സ്വ​ന്തം മ​ന​സി​ലെ ന​ന്മ പ​ണി​ക്കർ കെ​ടു​ത്തി​ക്ക​ള​ഞ്ഞി​ട്ടി​ല്ല.

മ​ന​സ് ഒ​രു വി​ള​ക്കാ​ണ്. ആ​ഞ്ഞ​ടി​ക്കു​ന്ന കാ​റ്റ​ത്തും ആ വി​ള​ക്ക് അ​ണ​യാ​തെ സൂ​ക്ഷി​ക്കാ​നാ​കു​ന്ന​വർ വി​ര​ള​മാ​ണ്. പ​ക്ഷേ അ​വ​ർ​ക്കേ ഒ​രു പൂ​ക്കാ​ലം സ​മ്മാ​നി​ക്കാൻ സാ​ധി​ക്കൂ.

(കേരളകൗമുദി ആഴ്​ചപ്പതിപ്പിലെ ‘ ചുറ്റും ചിലത് ’ എന്ന കോളം)