പ്റതീക്ഷയുടെ പ്റകാശം അസ്​തമിക്കാറില്ല

 

 ‘ദുരന്തത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടുന്പോൾ സത്യത്തിൽ ഞാൻ എന്നെ തോൽപ്പിക്കുകയായിരുന്നു. എന്നും എല്ലാത്തിനോടും തോൽക്കാൻ വിധിക്കപ്പെട്ടവനാണു ഞാൻ എന്ന എന്റെ ധാരണ തെറ്റി. അതോടെ ഞാൻ പുതിയൊരാളായി.’

ഏറ്റവും പ്റതികൂലമായ കാലാവസ്ഥ. അപരിചിതമായ ഭൂപ്റദേശം. മനസിലാക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള ഭാഷ. ചുറ്റുപാടും എന്തൊക്കെയോ ഭീതിജനകമായത് സംഭവിക്കുന്ന പ്റതീതി. ഏതോ ഭീകര ലോകത്തേക്ക് പൊടുന്നനെ എടുത്തെറിയപ്പെട്ടതുപോലെ. ഉത്തരാഖണ്ഡ് സംസ്ഥാനത്തെ തീർത്ഥാടക കേന്ദ്റങ്ങളിലേക്കു പോയ മലയാളികൾ ഉൾപ്പെടെയുള്ളവർ പ്റളയതാണ്ഡവത്തിനു മുന്നിൽ ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയതിനെ കുറിച്ച് ഓർമ്മിച്ചാൽത്തന്നെ ഭയമുണരും.

മേഘസ്ഫോടനം,​ പേമാരി,​ മലയിടിച്ചിൽ തുടങ്ങിയ വിപത്തുകളെല്ലാം ഒറ്റയടിക്കു കൺമുന്നിൽ വരികയാണ്. മറുകര കാണാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള ഗംഗയും മറ്റു നദികളും രൗദ്റഭാവത്തിൽ അലറി ആർത്തടുക്കുന്നു. സഞ്ചരിക്കുന്ന ദുഷ്​കരമായ കാനന പാതകൾ തകർന്നടിയുന്നു. ചെങ്കുത്തായ മലനിരകളിൽ നിന്ന് കൂറ്റൻ പാറകളും മണ്ണും അടർന്നുവീഴുന്നു. ഹിമക്കാറ്റിന്റെ തീവ്റതയിൽ തൊട്ടുമുൻപുള്ളതു പോലും മറയുന്നു. ജീവൻ കൈയിൽപ്പിടിച്ച് നെട്ടോട്ടമാണ്.

എല്ലാം ഒട്ടൊന്നു ശമിച്ചപ്പോഴാകട്ടെ,​ ചുറ്റുപാടും ശവപ്പറന്പു പോലെ. തകർന്നടിഞ്ഞ കെട്ടിടങ്ങൾ. കല്ലും മണ്ണും നിരന്ന ഭൂഭാഗങ്ങൾ. അവയ്​ക്കിടയിൽ മൃതശരീരങ്ങൾ. അവശിഷ്​ടങ്ങൾക്കിടയിൽ അകപ്പെട്ടു പിടയുന്നവർ,​ ഗുരുതരമായി പരിക്കേറ്റവരുടെ കാതടപ്പിക്കുന്ന രോദനങ്ങൾ. രക്ഷാമാർഗം കണ്ടെത്താനായുള്ള പരക്കംപാച്ചിലിൽ മറ്റുള്ളവരെ രക്ഷപ്പെടുത്താനുള്ള മനോനില നഷ്​ടമായവർ. സുരക്ഷിതമായ ഒരു താവളം കണ്ടെത്തണമെന്ന ഒറ്റ ചിന്തയിലാണ് ഏവരും.

നാട്ടിൽ വിവരമറിയിക്കണമെന്നതാണ് ആദ്യത്തെ ആവശ്യം. ദൂരെ നിന്ന് ഒഴുകിയെത്തുന്ന സ്​നേഹത്തിന്റെ വില അറിയുന്ന നിമിഷങ്ങൾ. അപകടത്തിന്റെ നടുവിലും താൻ സുരക്ഷിതനായിരിക്കുന്നുവെന്ന് അവരെ അറിയിച്ചാൽ മാത്റമേ മനസിന്റെ പിടച്ചിൽ അവസാനിക്കൂ. അറിയിക്കാനായാൽ പകുതി സമാധാനം.

താവളമൊരുക്കിത്തന്ന രക്ഷാസ്ഥാനങ്ങളിലാകട്ടെ,​ സൗകര്യങ്ങൾ പരിമിതമാണ്. വൈദ്യുതിയും വാർത്താ വിനമയ ബന്ധങ്ങളും അറ്റിരിക്കുന്നു. കുടിവെള്ളമില്ല. വിറകെല്ലാം നനഞ്ഞതിനാൽ തീകൂട്ടാനാകാത്ത സ്ഥിതി. കിടക്കാൻ കട്ടിലോ,​ മറ്റു സംവിധാനങ്ങളോ ഇല്ല. സുഖസൗകര്യങ്ങൾ വെടിഞ്ഞ് ഇല്ലായ്മകളുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്നു. ഭക്ഷണം പരിമിതം. ഉള്ളത് അമൃതായി മാറുന്നു.

ഏകാന്തത,​ രോഗം,​ മരണം- ഇവയെ തൊട്ടുരുമ്മിയാണ് ഓരോ നിമിഷവും പിന്നിടുന്നത്. സഹായിക്കാൻ എത്തുന്നവരെ പോലെ തന്നെ മറ്റൊരു വിഭാഗവുമുണ്ട്. നിസഹായത മുതലെടുക്കാനായെത്തുന്ന കവർച്ചക്കാർ. ചിലർ രാവിന്റെ മറവിലായിരിക്കും. ചിലരാകട്ടെ,​ കൺവെട്ടത്തും. കൈയിൽ ബാക്കിയുള്ളത് കവർന്നെടുക്കുകയാണ് അവരുടെ ഉദ്ദേശ്യം. അതിനിടയിൽ മർദ്ദനവും ഏൽപ്പിക്കും.

ഏതു പ്റകൃതി ദുരന്തത്തിലും ഏതാണ്ട് ഇതൊക്കയാണ് സംഭവിക്കുന്നത്. എത്റ നിസാരന്മാരാണ്,​ നിസഹായാരാണ് വാസ്​തവത്തിൽ നാമെന്ന് ബോദ്ധ്യപ്പെടുന്ന നിമിഷങ്ങൾ. പക്ഷേ അതിന് ഇരകളാകുന്നവരൊഴികെ മറ്റുള്ളവർ ഇതു ക്റമേണ മറന്നുപോകുന്നു.

ഉത്തരാഖണ്ഡിലെ ദുരന്തവാർത്തകൾ വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനിടയിൽ ഫോൺ ശബ്ദിച്ചു. അപ്പുറത്തുനിന്ന് ഒരു കലന്പിച്ച ശബ്ദം:

 ‘അഹമ്മദാബാദിൽ നിന്ന് ദേവസ്യയാണ്. ഓർക്കുന്നുണ്ടോ?’ 

മറന്നിട്ടില്ലെന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ ദേവസ്യ പറഞ്ഞു: 

‘ഇത്തവണയും രക്ഷപ്പെട്ടു. കഴിഞ്ഞയാഴ്​ചയാണ് ബദരീനാഥിൽ പോയിവന്നത്.’

പറന്പിക്കുളത്ത് ദേവസ്യാ ജോസഫിനെ മറക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്. പന്ത്റണ്ടു വർഷം മുൻപ് ഗുജറാത്തിലെ ഭുജിലുണ്ടായ ഭൂകന്പത്തിലെ നാശനഷ്​ടങ്ങൾക്കിടയിൽനിന്ന് ജീവൻ കൈയിൽപ്പിടിച്ച് കാതങ്ങൾ താണ്ടിയ ദേവസ്യാ ജോസഫ് അന്നു പറഞ്ഞ ഒരു വാചകം മനസിലുണ്ട്.

‘ദുരന്തത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടുന്പോൾ സത്യത്തിൽ ഞാൻ എന്നെ തോൽപ്പിക്കുകയായിരുന്നു. എന്നും എല്ലാത്തിനോടും തോൽക്കാൻ വിധിക്കപ്പെട്ടവനാണു ഞാൻ എന്ന എന്റെ ധാരണ തെറ്റി. അതോടെ ഞാൻ പുതിയൊരാളായി.’

എറണാകുളം ജില്ലയിലെ ഒരു കൊച്ചുപട്ടണത്തിൽ തരക്കേടില്ലാത്ത കുടംബത്തിലാണ് ജോസഫ് ജനിച്ചത്. നാലു സഹോദരന്മാർ. അവരെല്ലാം പഠിച്ച് ഉന്നതവിജയം നേടി. ജോസഫും പഠിക്കാൻ മോശക്കാരനല്ല. പക്ഷേ പരീക്ഷാഹാളിലെത്തുന്പോൾ എല്ലാം മറന്നുപോകും. അങ്ങനെ പത്തിൽ പലവട്ടം തോറ്റു. കോളേജിലും തോൽവി ആവർത്തിച്ചപ്പോൾ നാടുവിട്ടു. ബറോഡയിൽ ഒരു ബന്ധുവിനൊപ്പമായിരുന്നു.

എന്തുചെയ്​താലും പിഴയ്​ക്കുന്ന ദേവസ്യ ബന്ധുവിനും ഭാരമായി. അവിടം വിട്ട് അഹമ്മദാബാദിലെത്തി. ഒരു മാർവാഡിയുടെ കയറ്റുമതി സ്ഥാപനത്തിൽ ജോലിക്കാരനായി. കണ്ട്​ല തുറമുഖത്തേക്ക് ചരക്കുകയറ്റിപ്പോയ ലോറിയിൽ കയറി നാടു കാണാൻ പോയതാണ്. രാവിലെ തലസ്ഥാന നഗരം ചുറ്റിക്കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്പോഴാണ് ഭൂകന്പം ഭുജിനെ ചുഴറ്റിയെറിഞ്ഞത്. നിമിഷനേരം കൊണ്ട് എല്ലാം കൺമുന്നിൽ തകർന്നടിഞ്ഞു. സഞ്ചരിച്ച വാഹനം തലകീഴായി മറിഞ്ഞതു മാത്റം ഓർമ്മയുണ്ട്.

ബോധം തെളിയുന്പോൾ വലിയൊരു കരിങ്കൽ കൂനയ്​ക്കു സമീപം കിടക്കുകയാണ്. റോഡരികിൽ തലയുയർത്തി നിന്നിരുന്ന കെട്ടിടമാണ് ക്ഷണനേരം കൊണ്ട് കൽക്കൂന്പാരമായത്. കൈയ്​ക്കും കാലിനും പോറലേറ്റതൊഴിച്ചാൽ ഒടിവൊന്നുമില്ല. അതുകൊണ്ട് കന്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഭൂമിയിലൂടെ അലറിവിളിച്ച് വേച്ചുവേച്ചു നടന്നു. കുറച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ കരച്ചിൽ താനേ നിന്നു. വേദന കടിച്ചുകൊണ്ട് പലായനം ചെയ്യുന്ന പലരും തന്നെക്കാൾ അവശർ. ചില സ്​ത്റീകളുടെ ഒക്കത്ത് കൊച്ചുകുട്ടികളുണ്ട്. ചിലർ പ്റായമായവരെ എടുത്തുകൊണ്ടാണ് ഓടുന്നത്. നേടിയതും സ്വന്തമാക്കിയതുമെല്ലാം എന്നേക്കും ഉപേക്ഷിച്ചുള്ള ഓട്ടം. 

ഗുജറാത്ത് ഭൂകന്പത്തിൽ ഏതാണ്ട് ഇരുപതിനായിരം പേരാണ് മരിച്ചത്. ആറു ലക്ഷം പേർ ഭവനരഹിതരായി. രണ്ടുലക്ഷത്തോളം പേർക്ക് പരിക്കേറ്റു. അവരിൽ ഒരാളായിരുന്നു ദേവസ്യാച്ചൻ.

പക്ഷേ ആ ഭൂകന്പം എല്ലാ മുൻധാരണകളെയും മാറ്റിമറിച്ചു. അതുവരെ സ്വന്തമായി ഒന്നും ചെയ്യാതെ വിധിയെ പഴിച്ചുകഴിയുകയായിരുന്നു. തുടർച്ചയായി തോൽവികൾ മാത്റം. ഇത്തരമൊരു ജീവിതം ഒടുക്കിയാലെന്താണെന്നുപോലും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് ദേവസ്യ പറഞ്ഞു.

പതിനാറു കിലോമീറ്റർ അകലെയുള്ള ക്യാന്പിലേക്ക് എത്താനാകുമോയെന്നതായിരുന്നു ആദ്യ സംശയം. ഭക്ഷണമോ,​ വെള്ളമോ കിട്ടാതെ വഴിക്കു താൻ മരി്ച്ചുപോകുമെന്ന് ശങ്കിച്ചു. ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും നാലു കിലോമീറ്റർ തികച്ചു നടന്നിട്ടില്ല. പോകുംവഴി അവശനായി കിടക്കുന്ന ഒരു വൃദ്ധനെ കണ്ടു. അയാളെ താങ്ങിയെടുത്ത് ക്യാന്പിലെത്തിച്ചപ്പോൾ ദേവസ്യ ജീവിതത്തിലാദ്യമായി ജയിച്ചു.

പിന്നീട്,​ അഭയാർത്ഥിക്യാന്പിൽ വന്നടിയുന്നവർക്ക് ദേവസ്യ തുണയായി. എല്ലാം നഷ്​ടപ്പെട്ടവർക്ക് സ്വന്തം കുടുംബാംഗത്തെപ്പോലെ ഉപകാരിയായി. 

 ‘ഒടുവിൽ എനിക്ക് എന്നെ തരിച്ചുകിട്ടി. എല്ലാ കാര്യത്തിലും ശങ്കിക്കാതെ മുന്നിട്ടിറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞു.’

അഭയാർത്ഥി ക്യാന്പിൽ വച്ചു പരിചയപ്പെട്ട ഒരു വ്യവസായി തന്റെ സഹായിയായി ദേവസ്യയെ കൂട്ടി. ഭൂകന്പം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കച്ചിലെ വ്യവസായങ്ങളെ സർക്കാർ നികുതിയിൽനിന്ന് ഒഴിവാക്കി. പല ഗുജറാത്തി വ്യവസായികളും ധാതു ഖനനത്തിനായി അവിടേക്കു കുതിച്ചു. അക്കൂട്ടത്തിൽ ദേവസ്യയ്​ക്ക് അഭയം നൽകിയ വ്യക്തിയുമുണ്ടായിരുന്നു. ഇന്ന് ആ സ്ഥാപനത്തിൽ ഉയർന്ന ഉദ്യോഗത്തിലാണ് ദേവസ്യാ ജോസഫ്.

ഏതു ദുരന്തവും എല്ലാം തൂത്തെറിയും. എന്നാൽ അതോടെ എല്ലാം അവസാനിക്കുന്നില്ല. പ്റതീക്ഷയോടെ പൊരുതിനിൽക്കുന്നവർക്കു മുന്നിൽ അത് പുതിയ വഴികൾ തുറക്കും. ഇരുട്ടുവീണ തുരങ്കത്തിന്റെ അറ്റത്ത് ജീവിതത്തിന്റെ വെളിച്ചം പരക്കും.